Einmana langhlaupari í myrkrinu við Bakkatjörn

Já, er ekki sagt að langhlaup séu einmanaleg iðja? Menn eru að sönnu einir á ferð af og til og það er bara alls ekkert að því, og þarf ekki að kalla fram depurð í sálinni.

Yðar einlægur fann fyrir því í göngutúrnum í gærdag að hálkan er farin að segja til sín í hnjám mínum. Það er sérlega vont er manni skrikar fótur og þarf að taka snöggt viðbragð. Hvers kyns óvæntir rykkir á hnén framkalla óþægindi eftir liðþófaaðgerðirnar tvær sem ég fór í 2004 og 2007. Ég reyni alltaf að vanda mig þegar ég stíg niður, til dæmis í fjallgöngum þegar farið er niður brekkur. En í hálkunni ræður maður ekki alltaf hvernig maður stígur niður og stundum kemur slynkur á hnéð með tilheyrandi verk á eftir.

Þetta hafði ég í huga þegar lagt var upp í æfingu dagsins með myndarlegum hópi félaga minna í Hlaupasamtökum Lýðveldisins. Ég var staðráðinn í því að fara hægt og varlega og held ég hafi staðið við það að mestu, samkvæmt því sem kemur fram á tímatöflunni úr Garminum mínum. 

Þó vil ég taka fimm mínútna kílómetranum með fyrirvara; þetta getur varla verið nema ég hafi fokið áfram og ekki haft stjórn á mér. Áfangastjórinn var á svipuðu róli og ég en fór um Lindarbraut og þaðan stystu leið í Bakkavörina, þangað sem ferðinni var heitið í brekkuspretti.

Við Lindarbraut skildu leiðir og ég hélt áfram í myrkrinu í átt að Gróttutöngum þar sem "sog var ljótt í dröngum" samkvæmt því sem segir í vísunni. Ágangur sjávar hefur skilað okkur langhlaupurum þeim ávinningi á þessum slóðum að klakinn var nánast allur horfinn af stígnum og maður skeiðaði áfram af nokkru öryggi og gjörsamlega laus við óþægindi í hnénu.

Hins vegar tók við nýr kafli þegar komið var fyrir Bakkatjörn og yfir afleggjarann út á golfvöll. Austanstæð vindátt var á í dag, með rigningarskúrum og nú skall þetta á okkar manni ef fullum þunga. En þar á móti kom umtalsverður þungi gamla barnakennarans þannig að þetta var aldrei spurning um hvor hefði betur, Kári eða ég! Þegar maður er vel búinn, með húfu niður fyrir eyru,  ullarbol hið næsta sér og hlýja vettlinga á höndum, þá er bara gaman að láta suðaustan bræluna berja dálítið á sér!

Þegar komið var meðfram sjónum og að Bakkavör, var framvarðasveitin enn að við sína brekkuspretti og ég tölti í rólegheitum upp á Valhúsahæð. Síðan tók ég tvær ferðir í viðbót en fór þá ekki alla leið niður - þótti nóg að skokka upp brekkuna í rólegheitum, svona formsins vegna. Þegar því var lokið áttu vinir mínir eftir tvær ferðir í viðbót, stefndu í tíu Varir að þessu sinni.

Ég sá að vegalengdin var orðin rúmir sjö kílómetrar þegar hér var komið sögu og því tímabært að hafa sig heim á leið, þetta yrðu í nánd við tíu kílómetra. Leiðin lá núna að bílaplaninu við Hagkaup og þaðan um göngustígana inn að KR-vellinum. Þetta var ekki gæfulegt og ég kaus að ganga hluta leiðarinnar út af hálkunni. Það kemur greinilega fram á tímatöflunni hér fyrir neðan.

Æfingin var útfærð með þeim hætti sem að var stefnt, hægt og varlega til þess að hlífa sextugum liðamótum undirritaðs. Pottseta var notaleg að loknum teygjum í anddyri og við létum líða úr okkur áður en hver hélt til síns heima - að horfa á handboltann!

Svipað kort og í gær, en núna farið um Valhúsahæð á heimleið.

Rólegt skokk um Seltjarnarnesið í hálkunni

 

Tveggja sveita sýn í gullfallegu veðri

Á föstudaginn var skottaðist ég hringinn okkar um Nauthólsvík og Öskjuhlíð, þrátt fyrir að færðin væri ekki sérstök þennan dag frekar en þá næstu á undan. Var á smágerðum ísnöglum þannig að hægt var að hlaupa nokkuð ákveðið áfram án þess að vera "á nálum"!!Það voru rúmir ellefu kílómetrar á rúmlega sex mínútna tempói að meðaltali. Það er svona eins og við má búast í hálku og snjó.

Við vorum seint á fótum í morgun, þannig að ég ákvað að sleppa æfingu með Hlaupasamtökum Lýðveldisins, þ. e. þeim hópi sem mætir klukkan 10:10 á sunnudagsmorgnum. Í staðinn fórum við í góðan göngutúr út á Seltjarnarnes, um það bil þá vegalengd sem ég hefði hlaupið, hefði ég mætt á æfingu.

Enn sem komið er blasa hvarvetna við okkur klakabunkarnir, sums staðar sandbornir annars staðar ekki. Við hjónin fjárfestum í hálkuvörn sem seld var í Ellingsen á Grandanum. Þetta er gúmmíteygja sem búið er að festa nokkra gadda neðan á og einnig gorma. Frúin ákvað að prófa nýju græjurnar og þær reyndust bara vel.

Við tókum stefnuna beint á Eiðsgrandann í gegnum Granaskjól og Frostaskjól. Inni á milli húsanna í Skjólunum voru þykkir klakabunkar og þar kom sér vel að vera á gormum og göddum. Það var líka jafn afleitt að vera "bara" í venjulegum gönguskóm, enda leitaði ég uppi allar eyður eða grasbletti sem stóðu upp úr ísnum.

Þegar komið var út á göngustíginn meðfram sjónum, lagaðist ástandið smám saman og þegar best lét var stígurinn alveg laus við klaka. Úti á Nesi rákumst við á fjölskyldu sem hafði staðnæmst við fótabaðið hjá hjallinum. Lítil stúlka í fjölskyldunni hafði fengið að fara í heitan pott, íklædd sundbol og með ullarhúfu á höfðinu! Þetta var skondin uppákoma, en trúlega var vatnið tæplega nógu heitt til að sitja þar lengi.

Í krikanum milli Gróttu og golfvallarins var mikill fjöldi fólks á ferð, krakkarnir skottuðust niður í flæðarmálið og reyndu að forðast ölduna þegar hún skreið upp í fjöruna til þeirra.Veður var bjart og stillt, en nokkuð svalt upp úr miðjum degi þegar við vorum á ferðinni úti á Nesi.

Eftir því sem við fjarlægðumst ysta hluta Seltjarnarness, jókst klakinn á stígum og götum aftur. Við fórum í gegnum Sólbrautina og um Lambastaðahverfið á heimleiðinni og þar var allt undirlagt af klaka, en áægtlega sandborið víða. Göngutúrinn var ágæt tilbreyting frá hefðbundinni útivist minni og ánægjulegt að rölta þetta með elskunni sinni

Hringurinn út fyrir Bakkatjörn á Seltjarnarnesi:

 

Formsins vegna sýni ég tímatöfluna:

Valdimar veghefill rokkar feitt vestast í Vesturbænum

Powerade hlaupið var þreytt í fjórða sinn á þessari keppnistíð fimmtudaginn 12. janúar 2012. Undanfarna daga höfum við verið að vandræðast með færðina í henni Reykjavík, eins og fyrirsögn pistilsins víkur að. Málið er nefnilega það að yðar einlægur er nokkuð hress með götuhreinsunina á heimaslóð við sjóinn, vestast í 107. Til verksins var fenginn rammgerður veghefill með tveimur tönnum, annarri sléttri og hinni með skörðöttu blaði sem reif sig niður í ísinn og skildi eftir fíngerðar raufar í klakann.

Vegna þessa ástands í snjóhreinsunarmálum var maður búinn undir nokkur átök uppi í Árbæ þar sem 220 manns mættu í fjórða Powerade hlaupið í vetur. Veðrið var í besta lagi fyrir útvist á þessum tíma árs og þátttakendur sýndu í klæðaburði sínum á að Íslandi er ekkert sem heitir vont veður! Menn verða bara að eiga góðar úlpur!

Forsprakkar hlaupsins boðuðu að brautin væri góð, hefði verið rudd og sandborin, en þó væri klakabunki á hefðbundnum stað, við fimmta kílómetra undir hlíðinni. Reyndar var göngustígurinn upp Víðidalinn svolítið erfiður yfirferðar og helgast af því að þar hefur verið beitt máttlitlu tæki sem réð ekki við snjóinn þar sem hann var þykkastur. Þetta hafðist þó allt saman einhvern veginn með góðum vilja og ríkulegri aðgát.

Eftir göngubrúna efst í Víðidalnum gátum við greikkað sporið á stígnum meðfram Breiðholtsbrautinni og vestur að Fellum. Þar er maður kominn á hæsta punkt á brautinni og þá er gott að láta sig gossa niður brekkurnar, meðfram Elliðaánum allt niður að hitaveitustokk. Sjá má á tímatöflunni að þarna lét undirritaður vaða, öruggur á sínum smágerðu ísnöglum sem komu sér vel þar sem þunnt snjólag var á jörðu eða ber klaki.

Eftir Stokk komum við inn á Rafveituveginn og í vetrarfærð er hann mjög erfiður yfirferðar. Það er ekki snjódýptin sem vefst fyrir okkur heldur sú gerð snævar sem er á götunni. Undir er pakkaður snjór eða klaki og ofan á liggur þunnt lag af lausum snjó, þannig að viðnámið er efleitt. Kúnstin við að komast áfram við þessar aðstæður er að leita uppi hjólförin og vonandi er snjólagið þynnst þar og ísbroddarnir koma þar að bestum notum.

Brekkan frá Rafstöð og upp að Höfðabakkabrú er sérlega strembin þegar svona stendur á og ég sló verulega af á þessum kafla; reyndar fór ég allt niður á göngutakt þegar ég fór hægast, sbr. 8. og 9. kílómetri á tímatöflu hér fyrir neðan. Í brekkunni fór kunningjakona ein fram úr mér og heilsaði mér glaðlega og blés vart úr nös. Þar á eftir kom bróðir minn sem er iðulega einhverjum mínútum á undan mér í þessum götuhlaupum. Hann seig rólega fram úr mér og mælti af hógværð: "Ætlarðu ekki að hanga í stelpunni?"

Slík frýjuorð stenst gamli barnakennarinn ekki og um leið og við vorum komin upp fyrir Stíflu við norðanvert uppistöðulónið jók ég hraðann svo um munaði eins og sjá má á tímatöflunni. Snjórinn var ágætlega þjappaður og viðnámið bara þokkalegt á lokasprettinum. Breytingar urðu engar á röð manna í gegnum markið og bróðirin og kunningjakonan komu bæði á eftir mér í mark.

Lokatíminn er skelfilegur sé hann borinn saman við nóvember tímann á sömu leið. Það skal þó nefnt mér til afsökunar að í nóvember hlupum við á auðum stígum og það munar um minna. Þátttakan í þessu hlaupi varð þó ekki til þess að draga úr mér löngun til að halda áfram, þvert á móti. Núna er bara að sjá hvernig gengur í febrúar!

Powerade hlaupið er þreytt um Víðidal og Elliðaárdal:

Þrátt fyrir erfiða færð í Víðdal og á Rafveituvegi átti ég góða kafla:

Húskarlar Gnarrsins hafa heldur betur tekið til hendinni

Miðvikudagur 4. janúar 2012:  

Frá því seinni partinn í nóvember hefur verið snjóhula á jörðu í Reykjavík, meiri eða minni eftir atvikum. Stundum hefur hlýnað og snjór byrjað að bráðna. Hlýskeiðin stóðu þó stutt þannig að við sitjum uppi með klakabunka hér og þar, á fáförnum götum og sums staðar á göngustígum.

Eftir því sem lengra líður, verður æ erfiðara að moka snjónum burtu og víða má sjá merki um það á gangstéttum að hin léttari tæki sem beitt er þar við snjóruðning, hafa þurft frá að hverfa. Þó hefur tekist nokkuð vel til að halda Sólrúnarbrautinni opinni fyrir Flugvöll og inn í Nauthólsvík. Þar hefur mátt notast við stærri og þyngri tæki við að skafa burt klakann og dreifa sandi á stíginn.

Það kom sé því vel fyrir Hlaupasamtök Lýðveldisins að borgarstarfsmenn hafa tekið hressilega til hendinni á þessum slóðum og má sjá meðal annars á því að Gamli Barnakennarinn rann þessa leið á fimm mínútna tempói sem er nánast keppnishraði. Reyndar var upphaf æfingarinnar eins og eftirhreytur af gamlaársdegi, en þar fór ég 10 kílómetra á tæpum fimmtíu mínútum. Þar naut ég þess að vera í stórum hópi sem dró mig áfram, líkt og ungliðar Samtakanna gerðu á æfingu þessa miðvikudags.

Á æfingunni í dag vorum við  samferða fyrstu fjóra kílómetrana en eftir það sló ég verulega af eins og sjá má á tímatöflunni og gekk til dæmis upp Boggabrekkuna. Vonaðist ég til þess að hefðbundnir samferðamenn mínir mundu með þessu móti ná mér og við yrðum samferða seinni hluta æfingarinnar.

Ekki leit ég um öxl til að svipast um eftir þeim fyrr en ég kom yfir brúna hjá Fram-svæðinu, en ekki voru þeir komnir á brúna þá. Stígurinn meðfram Sæbrautinni var þokkalegur yfirferðar og þar fór ég yfir nokkuð rólega og gekk svo hluta leiðarinnar um hafnarsvæðið. Hið sama hálfa leið upp að Kristskirkju í Landakoti. Eftir hefðbundna heilsan fyrir kirkjudyrum tók ég upp fyrra skokk og var það á hárréttu augnabliki. Félagar mínir höfðu sem sagt náð að minnka bilið á milli okkar og síðasta spölinn niður Hofsvallagötu þurfti ég virkilega að taka á því til að missa ekki þann fremsta þeirra fram úr mér.

Pottseta ljúf að loknu hlaupi í kuldanum. Flottur dagur, svona hlaupalega séð!

Hefðbundinn fjórtán kílómetra hringur, Þriggja-Brúa-Hlaup

Tímatafla, dæmigerð fyrir frekar rólega æfingu, einkum seinni hlutinn

Nú árið er liðið og annað tekur við

Það kom mér á óvart hve langt er um liðið frá því ég skráði síðustu dagbókarfærslu um hlaup á þessum vettvangi. Þann 19. desember, sem var mánudagur, tók ég síðustu æfingu fyrir hátíðar og sinnti eftir það líkamsrækt einvörðungu í formi morgunsunds með Vinum Dóra. Skynsemi má kalla það að vera ekki mikið á hlaupum eins og færðin hefur verið í Reykjavík milli jóla og nýárs.

Hins vegar barst mér það til eyrna að Áramótahlaup ÍR á gamlaársdag yrði þreytt á nýrri leið og að við myndum fá að hlaupa á götunni, þ. e. á nokkuð hreinu malbiki. Það er nokkuð sem ekki er auðvelt að standast og ég skráði mig til þátttöku hinn 27. desember og fékk keppnisnúmerið 93.

Svo rann dagurinn upp með hlýju og nokkurri hláku þannig að hálkurvarnir fyrir hlaupaskóna voru óþarfar. Við Hörpu var kominn saman dágóður hópur hlaupara og skokkar og hugðust ljúka árinu með viðeigandi hætti. Úr Hlaupasamtökum Lýðveldisins voru mættir þetta fimmtán til tuttugu hlauparar og góður mórall í liðinu. Sumir voru í kyndugum búningum í tilefni dagsins, en heitið var viðurkenningum fyrir bestu búningana.

Gamli barnakennarinn hafði hugann bara við hlaupin og var því í hefðbundnum próvíant til slíkrar iðju. 

Ræst var með flugeldi eins og hefðin býður, en ólíkt því sem menn eiga að venjast fór hann hvergi og puðraði úr sér glóandi marglitum ljósum í eins metra hæð. Varð enginn skaði af því.

Þátttaka í götuhlaupum gerir það að verkum að maður fer ögn  hraðar yfir, án þess að vera meðvitaður um að maður sé að gefa vel í. Einhvern veginn líður maður áfram í hópnum og það kemur í ljós eftir á að hraðinn er bara dágóður. Á tímatöflunni fyrir neðan má sjá að á fyrstu fimm kílómetrunum hef ég verið um og undir fimm mínútna tempói. Þetta kom mér skemmtilega á óvart, þegar ég hlóð gögnunum niður af GPS tækinu mínu eftir hlaupið. Tíminn 4:40 mín/K er nokkuð sem maður á ekki að venjast og sérstaklega ekki þegar æfingar hafa verið stundaðar svo óreglulega sem raunin er. Vera má þó að hvíldin milli jóla og nýárs hafi bara gert mér gagn.

Þegar komið var inn í Laugarnes sá ég mér til mikillar gleði að haldið var áfram eftir Sæbrautinni og hlaupið inn að Kleppi áður en beygt var niður á hafnarsvæðið. Þar með var eina brekkan á leiðinni kominn í lið með okkur. þ. e. við fórum niður brekkuna en ekki upp, eins og ég hafði kviðið þegar hlaupið var ræst. Á þessum tíma fóru nokkrir sporléttir og yngri hlauparar fram úr mér og þótti mér það ekkert miður, enda sigldi ég í rólegheitum fram úr jafnaldra mínum, vestfirskum Hafnfirðingi, sem iðkað hefur götuhlaup í að minnsta kosti þrjátíu ár. Á þessum tíma var ég að velta fyrir mér hvort ekki væri í lagi að sætta sig við fimmtíu og tvær til fimmtíu og þrjár mínútur sem lokatíma.

Um það bil sem við komum aftur út á Sæbrautina við Laugarnes, fór að bera á því að menn sigldu fram úr mér, enda var hraðinn kominn upp fyrir fimm mínútur á kílómetrann. Áður nefndur Hafnfirðingur var nú kominn á góða siglingu aftur og vorum við samferða eftir það vestur Sæbrautina. Var ég þó aðeins á undan honum alveg þangað til í lokin.

Brautin sveigði til hægri undir lokin og við tókum aðreinina að bílastæðunum við Hörpu og markið var þar. Þegar við áttum stutt eftir, sé ég að markklukkan er að smella yfir 49 mínútur, sá hana telja upp 49:06, 49:07 og svo framvegis. Við þetta gladdist ég mikið og sagði við Hafnfirðinginn: "Við náum þessu undir fimmtíu!" og það var eins og við manninn mælt. Hann tók þennan líka lokasprett og hafði tíu sekúndna forskot á mig á endanum. Karlahjassarnir sem alla jafna skokka með mér á æfingum voru á 53 og 56 mínútum þannig að ég var afskaplega sáttur við niðurstöðuna í þessu síðasta hlaupi ársins. Vonandi er þetta fyrirboði þess sem kemur á sextugasta og fyrsta aldursári mínu.

Svona liggur nýja leiðin í áramótahlaupi ÍR:

Hérna er tímataflan; fyrstu fimm alveg frábærir, finnst mér

 

Stuttur, snarpur rúntur um Guðsmenn og Brautir

Þriðji dagur í hlaupum rann upp hressandi og svalur, rétt eins og aðventudagar eiga að vera. Hann gekk á með éljum upp úr miðjum degi en við brottför í æfingu var veðrið bara skaplegt. Færðin hafði lagast frá því sem hún var í morgun, því þá var nokkur bleyta og hálka víðast hvar. Þegar líða tók á daginn frysti aftur og svo sáldraðist fíngerður snjórinn af himnum ofan og bjargaði fyrir okkur deginum.

Færðin var náttúrlega ekkert til að hrópa húrra fyrir, en húskarlar Jóns Gnarr hafa verið óvenju lítt gefnir fyrir útivist það sem af er vetri. Hugsanleg rekur karlinn ekki nóg á eftir þeim. Hvað um það: hjólastígar og gangbrautir eru illa hreinsuð og gerir þeim erfitt fyrir sem vilja, til dæmis, hjóla úr Vesturbænum til vinnu fyrir austan Kringlumýrarbraut eða fyrir austan Elliðaár. Þetta mætti laga.

Það var hins vegar ekki letilegt yfirbragð á hetjum Hlaupasamtaka Lýðveldisins sem voru mættar klukkan 17:30, í myljandi formi og tilbúnar í átökin. Þrátt fyrir þétt æfingaprógramm um helgina fór Gamli Barnakennarinn rösklega af stað eins og sjá má á tímatöflunni fyrir neðan. Fyrsta kílómetrann eru menn svona að þreifa fyrir sér og sjá til hvað þeir eru færir um þennan daginn.

Annar, þriðji og fjórði kílómetrinn eru hreint ótrúlegir, enda var þetta hraðinn á framvarðarsveitinni alla leið inn í Nauthólsvík en "krakkarnir" sigldu fram úr mér á þeim slóðum. Ég nefni þetta einungis til að monta mig af frammistöðunni - hún var góð, sérstaklega þegar tekið er tillit til þess að snjór og klaki var yfir öllu.

Í fyrirsögninni er getið tveggja kennileita sem eru á þeirri leið sem ég skokkaði í dag. Þegar komið er framhjá Kaffi Nauthól er beygt til vinstri inn á stíg sem við köllum Hlíðarfót og liggur inn með Öskjuhlíðinni og tengist þar Flugvallarvegi. Þá hefur maður sem sagt farið fyrir Brautir (flugbrautir) og stefnan er tekin upp að Valsheimili á horni Flugvallarvegar og Bústaðavegar.

Í máli eldri iðkenda hjá Hlaupasamtökum Lýðveldisins er gjarnan talað um Guðsmenn og þá átt við Knattspyrnufélagið Val, en eins og margir kannast við, var það eins konar íþrótta-armur Kristilegs Félags Ungra Manna á sinni tíð, og komið á laggirnar af Séra Friðrik Friðrikssyni meðal annarra. Þar með er skýringin komin: þegar hlaupið er fyrir Guðsmenn og Brautir er farið frá Sundlaug Vesturbæjar, utan um Reykjavíkurflugvöll og upp fyrir Valsheimili áður en stefnan er tekin á Vesturbæinn aftur.

Hamagangurinn á mér var svo mikill að hefðbundnir samferðamenn mínir kusu að halda sínum eigin hraða og lengja ögn, sem sagt fara inn fyrir kirkjugarð, upp Suðurhlíð og yfir Öskjuhlíð. Þeir hefðu svo sem auðveldlega getað náð mér á seinni hlutanum, því eins og sést á tímatöflunni þá hægði ég verulega á mér á seinni helmingi æfingarinnar.

Hraði upp á rúmar 5 mín/K í snjó og klaka eru nokkuð sem ég vil halda á lofti. Formið er barasta þokkalegt núna og þessi æfing er mér hvatning til að halda ótrauður áfram, án þess þó að ofgera mér með mörgum æfingum eins og þeirri í dag. Frábær dagur að baki og bráðum fer að vora aftur!

Leiðin fyrir flugvöll og upp fyrir Valsheimili:

Tímataflan frá í dag; ekkert til að skammast sín fyrir!

Tveir góðir hlaupadagar á aðventu

Um nokkurra daga skeið hefur lítið farið fyrir skráningum í hlaupadagbók mína á vefnum og helgast af því að borðtölvan mín var með múður. Í ljós kom að hún var sneisafull af óværu sem gerði alla tölvuvinnslu mjög hæga, þar með talið að taka myndir af GPS-slóðunum mínum og hlaða þeim upp á Mogga-bloggið. Þessu hefur nú verið kippt í liðinn með hjálp góðra og hjálpsamra kunnáttumanna og "vörður settur við hliðið". Með öðrum orðum búið er að endurnýja vírusvörnina og núna nær hugbúnaðurinn í nýjustu uppfærslur á vírusskilgreiningum  eins oft og ég vil.

Föstudaginn hinn 16. desember var ég ekki í stuði til að hlaupa, enda færðin heldur leiðinleg. Synti þess í stað tvöfaldan skammt; þúsund metrar að morgni og svo annað eins síðdegis. Af þessu leiddi svo að okkar maður var með nett samviskubit á föstudagskvöldi og einsetti sér að leggja í almennilega æfingu á laugardagsmorgni.

Ég var kominn upp í Laug upp úr klukkan 9:00 og við lögðum af stað um hálf-tíu, tveir karlar á sjötugsaldri og fjórar sporléttar meyjar, um það bil tuttugu-árum-plús yngri. Á leið okkar slógust svo í hópinn þrír jafnaldrar þeirra og þeir ekki af vambsíðari gerðinni. Gamli barnakennarinn var vel búinn, með neoprene hlífar á báðum hnjám, bæði til að verjast kulda og eins til að hlífa þessum mikilvægu liðamótum, sem búið að er krukka í og lagfæra. Af þessu leiddi að ég lét gott heita þó allur hópurinn hyrfu úr augsýn eftir eins kílómetra samflot. Stefndi sem sagt á frekar langt og hægt.

Við brottför var ég hreint ekki ákveðinn í hver langt skyldi halda, en við það að hægja á mér fann ég að ég átti nóg inni. Átta kílómetrar utan um Flugvöll var of stutt. Þess vegna fór ég að velta fyrir mér að fara upp Suðurhlíð og yfir Öskjuhlíðina hjá Perlunni, sem hefði skilað mér ríflega 12 kílómetrum. Ónefndur kaupmaður úr Vesturbæ skeiðaði fram úr mér neðan við Kirkjugarð og þegar ég sá hann fara upp á brúna yfir Kringlumýrarbraut ákvað ég að kýla á þriggja brúa hlaup sem eru tæpir fjórtán kílómetrar ef hvergi eru sneidd af horn. Flott æfing, en satt að segja fer maður ekki hratt yfir í þessum þæfingi. Reynir bara að stíga örugglega til jarðar þannig að maður snúi sig ekki á ökklum.

Í dag, sunnudaginn 18. desember, vorum við bara þrír mættir til hlaupa á hefðbundnum tíma, klukkan 10:10. Þar voru prentarinn, tannlæknirinn og yðar einlægur, Gamli Barnakennarinn. Núna var endurtekinn hlaupatakturinn frá því deginum áður enda hafði færðin ekkert skánað. Menn fóru sér varlega, ræddu málin af yfirvegun og komu heilir í höfn eftir rúman klukkutíma. Nú er bara spurning hvort maður bætir við þriðja deginum í röð og tekur mánudagsæfingu með Hlaupasamtökum Lýðveldisins. Það væri voðalega gott fyrir samviskuna!

Þriggja brúa hlaup, laugardaginn 17. desember

Veðurstofuhálendið, sunnudaginn 18. desember

Seltjarnarnesið er ekki svo ýkja lágt!

Sumir voru ágætlega upplagðir til þess að takast á við hlaupaæfingu í kuldanum í dag. Veður í Reykjavík er í kaldara lagi þessa dagana og þegar við hjónum fórum í sund upp úr klukkan hálf sjö í morgun, sýndi mælirinn í bílnu átta stiga frost. Menn settu því upp ansi vígalegan höfuðbúnað sem er bryddaður með grænlensku refaskinni þegar gengið var til Laugar seinni partinn til að taka á því með Hlaupasamtökum Lýðveldisins. Slíkur próvíant heldur sko örugglega á manni hita.

Það var fámennt en góðmennt í Brottfararsal Sundlaugar Vorrar að Hofsvallagötu þegar klukkan nálgaðist hálf-sex, hefðbundinn brottfarartíma. Félagarnir voru allir vel dúðaðir í ullarboli, ullarhúfur og hvers kyns annan hlífðarfatnað. Ég var með hitahlífar á báðum hnjám svo að vel færi um þessa mikilvægu liði.

Stungið var upp á brekkusprettum, og að þessu sinni ákváðum við að fara út á Seltjarnarnes. Þá er valin norðurleiðin, þ.e. upp Hofsvallagötu, út Víðimel og Grandaveg út á Eiðisgranda. Fljótlega fann ég að hvíldin um helgina hafði gert mér gott og ég var nokkuð sprækur. Að minnsta kosti ekki lélegt að vera á tempói upp á 5:15 mín/K á æfing um hávetur í brunagaddi. Þannig hélt ég dampi út á Lindarbraut og þangað til við komum að Bekkavörinni. Auðvitað voru hinir ekkert að þenja sig sérstaklega, en það var haldið vel áfram. 

Þar sem ég var á undan næsta hópi þegar kom í brekkuna lagði ég strax af stað upp, nokkuð settlega og tók sex rispur upp á topp, þrjár þeirra um það bil 70% af vegalengdinni, en þrjár ferðir voru öll vegalengdin, frá Suðurströnd og upp á Valhúabraut. Seltjarnarnesið er ekki tiltakanleg lágt!

Þeir sem með mér voru fóru hraðar yfir og áttu heilmikið eftir þegar sex brekkur voru að baki, en tvö okkar sem stefna á Powerade á fimmtudaginn, létum gott heita og skokkuðum heim um Kirkjubraut, Nesveg og stíginn inn að Grandaskóla. Svo fórum við fyrir KR-völlinn og þá vorum við komin á beinu brautina heim í laug. Mikið var nú ljúft að leggjast í heita pottinn eftir svona æfingu og masa við félagana dágóða stund áður en haldið var heim. Enn einn flottur dagur að baki!

Leiðin um Nesið í dag; rauði díllinn er í Bakkavörinni

Svona var nú tímatakan hjá mér í dag:

Íslands Hrafnistumenn ... ganga hiklaust á orrustuvöll

Nei, góðir lesendur, það voru ekki eftirlaunamenn úr sjómannastétt sem komu við sögu í dag. Ég gríp hins vegar til orðs sem mér finnst megi vel nota yfir þær hetjur, karla og konur, sem mættu til hlaupa miðvikudaginn 30. nóvember 2011 í um það bil tíu stiga frosti.

Það mátti glöggt sjá á klæðnaði viðstaddra að þar fóru alvanir útivistarmenn, enda var samsetning klæðanna þannig að þau veittu hlýju og skjól en voru þó lipur og létt. Það þýðir ekkert að dúða sig í þykkar úlpur, heldur bregða menn á ráð sem duga: fara í hlýja boli úr ull hið næsta sér eða í léttar flíspeysur og síðan í létta jakka utan yfir sem draga úr vindkælingu. Með góðar húfur á höfði og vettlinga á höndum geta menn vel stundað sínar hlaupaæfingar í frostinu, þó ekki sé hraðinn hinn sami, sérstaklega í hálku eins og var í dag.

Gamli barnakennarinn hefur verið frá hlaupum í viku og má rekja þá hvíld til fótarmeins og getið er um í síðasta pistli. Ég ætla að láta þá greiningu nægja að mér hafi skrikað fótur í hálkunni á miðvikudaginn var, tognað eða eitthvað svoleiðis, því í þessari viku kom út mar á lærinu nokkurn veginn á þeim stað sem verkurinn var.

Farið var rösklega af stað fyrstu fimm kílómetrana, og tíminn var um eða undir 5:30 á þeim spotta. Mér hitnaði vel á þessu en ég vissi líka að þetta væri of mikill hraði fyrir mig til að halda í fjórtán kílómetra og brekka með í spilinu. Því sló ég af um það bil sem við komum að brúnni yfir Kringlumýrarbraut en fram að því höfðum við sálfræðingurinn ungi og hreppsnefndarmaðurinn haldið forystunni. Fyrri hluta brekkunnar upp með Bogganum skokkaði ég en gekk síðari hlutann, minnugur þess að einmitt á þeim stað fór mér að versna í síðustu viku og varð alveg ómögulegur þegar ég kom upp í Efstaleiti. 

Þetta gekk miklu betur núna og sá síðasti sem hélt mér paról á þessum kafla, Húsvíkingurinn, kvaddi og hélt á eftir framvarðasveitinni þar sem hann fann kröftum sínum eðlilegt viðnám. Þegar ég kom yfir ljósin á horni Háaleitisbrautar og Bústaðavegar fór ég að skokka aftur og náði mér á nokkuð eðlilegan hraða í gegnum Háaleitishverfið.

Miklabraut og Kringlumýrarbraut voru þægilegar yfirferðar þar sem sandur hafði verið borinn á gangstíga og maður hafði gott grip. Hins vegar var mikil hálka meðfram sjónum á Sæbrautinni og það vildi mér til happs að hjólreiðamenn höfðu farið um á nagladekkjum og ýft klakann upp á miðjum stígnum. Þarna var hægt að fara á þokkalegum hraða allt vestur á Miðbakka. Þar tók aftur við glerhálka, en hún var "köflótt", þ. e. það voru svæði sem voru algjörlega auð á milli hálkublettanna.

Ægisgatan var þægileg að vanda, ég gekk upp að Bárugötu og byrjaði aftur að skokka þar og þannig upp á Túngötu. Hefðbundinn stans að kirkjudyrum, þar sem ein systirin var að koma frá aftansöng þegar ég heilsaði Kristi svo sem ber. Þá til Laugar og í pott með góðu fólki. Flottur dagur að kvöldi kominn!

Þessa leið skautaði yðar einlægur í hálkunni í dag

Tímatafla dagsins sýnir tæpa fjórtán kílómetra

Haltur hleypur hægar eða: sumir dagar eru bara ekki mínir dagar!

Þessi dagur var á flesta lund afskaplega ánægjulegur. Í vinnunni fékkst ég við sérlega gefandi verkefni, sem var í því fólgið að taka þátt í undirbúningsfundi fyrir stefnumótun Reykjavíkurborgar í nýtingu upplýsingatækni í starfsemi hinna ýmsu sviða, þar með talið grunnskólanna.

Ég hef unnið með nokkrum mjög öflugum einstaklingum úti í skólunum sem láta sig nýjar kennsluaðferðir nokkru skipta. Segja má að þar fari kröftugur hópur frumkvöðla sem er tilbúinn til að takast á við áskoranir þær sem nýjar leiðir bjóða mönnum upp á. Einkum er ég hérna að tala um netstudda kennslu, sem notast við margvíslegar bjargir sem vistaðar eru á Internetinu.

Við höfum gangsett vefþjón fyrir námsumsjónarkerfið Moodle í Reykjavík og notkun þess er smám saman að breiðast út. Þökk sé góðum fyrirmyndum sem eru tilbúnar til að ganga einu skrefi lengra en vinnutímaramminn eða launaflokkurinn segja til um. Reyndar eru þessir kennarar að vinna sér í haginn til lengri tíma, þannig að þeir fá til baka síðar það sem þeir leggja aukalega á sig í byrjun. En þegar kollegarnir frétta af því hvernig menn geta unnið sér kennsluna léttar, fjölgar smám saman þeim sem eru tilbúnir til að taka stökkið, leiddir áfram af kunnáttufólki í netskólanum.

Nema hvað: Þetta með vinnuna var allt gott og blessað. En það fór nú í verra með hlaupaæfinguna mína í dag. Fundarhöldin héldu mér föngnum til klukkan hálf sex og ég hefði ekki vilja missa af mínútu. En þetta varð til þess að ég var ekki kominn vestur í SLV fyrr en undir klukkan sex. Þar var fyrir góður félagi minn og jafnaldri og léttist við það lundin að þurfa ekki að paufast þetta einn í myrkrinu.

Ég skellti á mig Garminum, náði í tungl, læsti snertifletinum utan um skjáinn (Bezel locked) og ræsti tímatökuna. Allt var þetta gert með þvílíkum flumbrugangi að ég stoppaði líka tímatökuna samtímis; nokkurs konar double click eins og á tölvunum. Þetta fattaði ég ekki fyrr en nokkuð var liðið á æfinguna, einir þrír kílómetrar að baki og við komnir langleiðina út í Nauthólsvík. Ég sætti færis og ræsti klukkuna um það bil við þriggja kílómetra markið, hjá flugvélaverkstæði Guðjóns. Svo var haldið áfram inn í Fossvog.

Ég fór að finna fyrir óþægindum í framanverðu lærinu mjög fljótlega, en ætlaði bara að hlaupa það úr mér. Þetta var eins og ég hefði fengið högg á vöðvann og var svolítið aumur. Þegar við komum upp í Efstaleiti fór ég að finna fyrir stingjum í lærinu og þá ákvað ég að taka mark á umkvörtunum líkamans og sveigði af hefðibundinni leið, sem hefði legið um þrjá brýr.

Smám saman fór þetta að liðkast, en ég gat ekki hlaupið eðlilega, þ. e. gat ekki stokkið áfram heldur þurfti ég að stika eins og gert er í kappgöngu. Þetta fór nú allt vel með sig, og ég hef samkvæmt tímatöflunni haldið tempói sem kalla má rólegt skokk (7:15 - 7:30). Þetta þykir mér eftir á nokkurs virði vegna þess að það sýnir að ég gafst ekki upp fyrir örlitlum sársauka.

Hugsanlega hefur verið nokkuð góð mæting í dag, en þar sem ég lagði af stað um það bil hálfum tíma á eftir meginhópnum, voru þeir síðustu að fara úr potti um það leyti sem ég stakk mér ofan í. En svona geta nú langhlaupin verið: einmanaleg!!

Hlaupaleiðin í dag virðist stutt í annan endann, en það á sér sínar skýringar.

 

Tímataflan er næsta snautleg í dag af orsökum sem koma fram ofar.