Benz, kokkur og barnakennari

Föstudagsæfingar hjá Hlaupasamtökum Lýðveldisins eru haldnar með afbrigði, þ. e. tímasetningin er önnur en gengur og gerist, enda farið að halla í helgina og menn ljúka störfum um klukkan fjögur. Ræst er út í æfingar klukkan 16:30 og passar vel fyrir þá sem byrja að vinna klukkan 08:00.

Æfingin í dag var frekar í rólegri kantinum, enda eru spretthörðustu félagarnir gjarnan fjarri og byggja sig upp fyrir langa æfingu á laugardagsmorgni. Gamli barnakennarinn lagði í hann frekar silalega, á nokkurs konar hraðgöngu tempói fyrstu fimm til sex hundruð metrana. Er það gert í því skyni að liðka kroppinn og munar bara öllu. Frá plani við Sundlaug Vesturbæjar og niður á göngustíginn við Ægissíðu nær maður að hita sig upp, að liðka stirða liði og eftir að komið er á stíginn fer maður að rúlla nokkuð létt.

Ég var í félagsskap tveggja meðlima í Eastwood hluta Nagla-deildar Hlaupasamtakanna og í þeim hópi líðst ekkert hálfkák eða kveinstafir um að maður sé slæmur í baki eða hnjám. Það er bara hlaupið! Strax í upphafi æfingar dró sundur með okkur og öðrum sem hlupu í dag, enda var hraðinn á okkur með besta móti. Sjálfur miða ég alltaf við að hæg æfing sé á yfir sex mínútna tempói, þokkalegt skokk sé þetta 5:35 - 6:00. Núna byrjuðum við á þremur kílómetrrum í röð undir 5:30 og lá okkur þó ekkert á.

Inn í Nauthólsvík eru þetta um það bil fjórir kílómetrar og við tókum það rólega upp Vesturhlíðina og inn með Kapellu. Þegar við vorum komnir yfir hitaveitustokkinn jukum við hraðann aftur og á Klambratúni var slegið hressilega í eins og sjá má á tímatöflunni. Hún sýnir að vísu meðalhraðann yfir einn kílómetra. Hins vegar kemur fram við nánari greiningu á hraðamælingunni að við fórum niður fyrir 4:30 þegar best lét á skáanum yfir túnið, en að vísu stóð það ekki lengi. Engu að síður er full ástæða til að vera mjög ánægður með þann kafla æfingarinnar.

Seinasti hlutinn liggur með sjónum, út að Hörpu; þá um hafnarsvæðið vestur að Slipp og upp að Kristskirkju. Þar gengur á ýmsu með hraðann og maður skokkar frekar rólega upp Ægisgötuna. Hraðinn þar er á bilinu 5:50 - 6:10 sem þýðir að maður hefur ekki verið að þenja sig.

Veðrið var með besta móti í dag og yðar einlægur þakkar fyrir yndislegan dag sem nú er að kveldi kominn.

Nauthólsvík, Öskjuhlíð og Veðurstofuhálendi á dagskrá í dag:

Karlarnir voru bara giska brattir í dag!

Aftur kemur vor í dal

Liðnar eru þrjár vikur frá því að ég trúði þessari vefdagbók fyrir síðustu afrekum mínum í langhlaupum eða annarri útivist. Fjarri fer því þó að ég hafi setið heima og horft í gaupnir mér. Í yfirliti yfir afrek Hlaupasamtaka Lýðveldisins, á Hlaupadagbókinni (www.hlaup.com) má sjá að í aprílmánuði hef ég lagt að baki ígildi 219 kílómetra á hlaupum, hjólreiðum, sundi og göngu. Þeir sem skoða síðuna munu komast að því að sund og hjólreiðar eru reiknuð til meints jafngildis hlaups eða göngu.

Á tímabilinu frá því í kyrruviku hefur ekki verið hlaupið mikið en gengið því meira, aðallega uppi í Norðurárdal í grennd við sumarbústaðinn okkar. Þannig fórum við í 24 kílómetra göngu einn daginn og 12 kílómetra daginn eftir. Þetta reynir á með öðrum hætti og fer kannski betur með þungan skrokk heldur en sama vegalengd á hlaupum. Þá hefur einnig verið gætt að því að slá ekki slöku við í sundinu, og við tökum ekki minna en eitt þúsund metra í Vesturbæjarlauginni fimm virka daga allar vikur.

Með hækkandi sól gerir hlaupalöngum æ meira vart við sig og ekki verður á móti staðið. Því var það að menn skelltu sér á hlaupaskóna og í viðeigandi próvíant að öðru leyti og drifu sig af stað í millilanga æfingu með Hlaupasamtökum Lýðveldisins miðvikudaginn 25. apríl. Nokkur hópur var saman kominn og strax á fyrsta kílómetranum varð ljóst að tvær deildir myndu renna þetta skeið, hvor á sínum hraða. Yðar einlægur var að sjálfsögðu í þeim síðari með nokkrum jafnöldrum sínum (eða jafn-þungum!!)

Snemma hlaups fór einn félaginn að kveinka sér undan bakverk og hægði verulega á sér. Það var mér kærkomið tækifæri til þess að snúa við og ná í hann og hægja aðeins á um skeið. Svo fór náttúrlega að verkurinn hjaðnaði og við gátum aukið hraðann. Inni í Nauthólsvík vorum við komnir í tæri við félaga okkar sem höfðu haldið áfram. Við Boggabrekkuna vorum við svo orðnir fremstir. Hópurinn skiptist nú í fjögurra manna framvarðasveit og tvo sem lágu aðeins aftar.

Þegar komið er upp í Háaleitishverfi (sjá kort hér fyrir neðan) eru allar brekkur að baki og menn komast á þokkalegt tempó aftur. Á leiðinni niður Kringlumýrarbraut náðum við trúlega mestum hraða, en það átti við allan hópinn svo að þeir tveir sem voru aftastir náðu að vinna upp bilið og náðu okkur.

Þá tók gamli barnakennarinn til sinna ráða enda búinn að hita upp í eina átta kílómetra, og jók hraðann. Það var nokkuð óvænt, satt best að segja, en reyndar höfðum við ekki farið hraðar en svo fram að þessu, að næg orka var til staðar. Haldið var góðu tempói, og besti kílómetrinn á þessu bili var 5:17 mín/K - bara fjandi gott!

Ég gekk nánast alla Ægisgötuna, frá Hamborgarabúllunni og upp að Öldugötu, en skokkaði síðan það sem eftir var heim í laug.

Að morgni reyndist vigtin vera umtalsvert lægri en fyrir hálfum mánuði. Þyngdartap er einmitt til þess fallið að auðvelda manni langhlaup og mætti skoða það betur á næstu dögum.

Það væri synd að segja að hlaupleiðirnar séu fjölbreyttar!

Jafnaðarhraði var bara góður

Gamli barnakennarinn upphefst aftur

Síðustu dagana höfum við hjónin haldið okkur norðan heiða, nánar tiltekið á Akureyri þar sem við renndum okkur á skíðum, sáum leiksýningu í Freyvangi og skoðuðum nærliggjandi sveitir. Þetta er árleg uppákoma hjá okkur og höfum við gjarnan verið í hópi sem kenndur er við tiltekinn mann. Téður aðili var hins vegar fjarri góðu gamni að þessu sinni en það gildir einu: hópurinn heitir sínu nafni áfram!

Engin afrek voru unnin á hlaupasviðinu þessa sæluviku á Akureyri, heldur skemmtum við okkur við skíðarennsli alla daga sem opið var í fjallinu. Vikuna fyrir pálmasunnudag var farið að hlýna mjög hressilega, þannig að leysingavatnið streymdi niður hlíðarnar í skorningum og lægðum og fossaði svo niður veginn. Á fimmtudag var ástandið orðið mjög bágborið þannig að yðar einlægur lét nægja að fara fjórar ferðir  upp í stólalyftunni og skransa svo niður á klakanum. Þá lét ég þetta gott heita.

Heim kominn fór ég fljótt að huga að þátttöku í æfingum með Hlaupasamtökum Lýðveldisins, en föstudagurinn leið án þess að mér tækist það. Ýmiss konar frágangur við heimkomuna gekk fyrir og áður en varði var það orðið of seint. Laugardagur var heldur ekki dagur afreka á hlaupabrautinni.

Á sunnudagsmorgni var ég vaknaður fyrir allar aldir og reyndi að berjast við að sofna aftur en gekk ekki. Vera kann að tilhlökkunin hafi leikið mig svona.

Góðir félagar voru mættir að Laugu um klukkan tíu, og við fréttum af einum sem hafði tekið rangt eftir og lagt af stað tíu mínútur fyrir tíu en hefðin býður að hlaup hefjist klukkan tíu-tíu á sunnudögum. Prentarinn, Foringinn og Gamli Barnakennarinn lögðu í hann á réttum tíma og Þjálfarinn hélt okkur paról framan af, en var í raun að hlaupa sig niður eftir stífa laugardagsæfingu. Hún kom með okkur út í Skerjafjörð en sneri svo við.

Á tímatöflunni má glöggt sjá að karlarnir æstust allir upp við nærveru þessarar spengilegu, ungu konu. Sunnudags-tempó er ævinlega á bilinu frá sex og hálfri mínútu á kílómetrann skokkandi. Heildartíminn er svo miklum mun minni, og valda því drjúgir göngutúrar innan um og saman við skokkið. En núna voru menn á blússandi tempói, allt niður í 5:40. Skýring mín á því er ein og aðeins ein!

Fátt eitt bar til tíðinda en menn ræddu landsins gögn og nauðsynjar, forsetakjör, biskupskjör og svo ættfræði náttúrlega. Veður var með besta móti í morgun, svalt og stillt og ánægjuleg breyting frá tíðum hryssingi síðla vetrar, með hvassviðri og úrkomu.

Í Miðbæ var keifað um Austurvöll, einkum í því skyni að gaumgæfa hvort tiltekinn hópur væri mættir á borðið sitt á ónefndum veitingastað þar í grenndinni. Einhverjir fulltrúar voru  mættir og veifuðu okkur, ábyggilega rígmontnir af að þekkja svona spengilega karla á sjötugsaldri. Reyndar hvarflaði að okkur að þeir sem sátu innan við glerið hafi ekki allir gert sér grein fyrir því að þeir ættu að þekkja okkur; reiknuðu ekki með því að svona fullorðnir menn væru svona léttir á fæti.

Skeiðað var um hlöðin hjá Kristi Konúngi í Landakoti og þá heim til Laugar, hvar okkur var tekið með fögnuði í hefðbundnum sunnudagspotti. Virkilega flott og þægileg æfing að þessu sinni! 

Veðurstofuhálendið og sjávarsíðan

Hressilega byrjun, þangað til unga stúlkan fór aðra leið en karlarnir!

La Dolce Vita in parte occidentale della città

Já, það verður ekki á Vesturbæinn logið! Hér er alveg indælt að lifa, hrærast og hlaupa. Það kom svo berlega í ljós í dag þegar vinir mínir í Hlaupasamtökum Lýðveldisins lögðu stíga undir skó og skottuðust um þennan dægilega bæjarhluta, hvar yðar einlægur hefur alið manninn síðustu 45 árin eða svo. Og í lok dags, þegar ég gekk niður í Skjólin og skimaðu út að ystu sjónarrönd kvaddi gullroðin sólin leiftrandi við hafflötinn í fjarska. Þetta gerist ekki betra. Ég segi nú bara enn og aftur: bankahrun, hvað??

Öflugur hópur var mættur til æfingar í dag og lagt var á ráðin með millilanga æfingu, eða 12 kílómetra og meira. Vegna þess hvað veður var notalegt og bjart, ákváðum við að leggja lykkju á leið okkar og fara út á Nes eftir hefðbundna byrjun Víðimel-Suðurgötu-Dælustöð. Á þessum kafla náði Barnakennarinn sér vel á strik og skeiðaði með fremstu mönnum fyrstu fjóra til fimm kílómetrana á mjög virðulegum hraða, eins og sjá má á tímatöflunni hér fyrir neðan.

Á Ægissíðunni jók framvarðarsveitin hraðann svo um munaði og þá var ekki annað en að slá af kröfum og halda 5:25 - 5:35 tempói það sem eftir lifði æfingar. Ég hafði kompaní af jafnaldra mínum og við vorum ekkert að þenja okkur eftir að ungu konurnar voru horfnar úr augsýn; gengum meira að segja hálfa Lindarbrautina, þ. e. þangað til fór að halla norður af!

Heimleiðin um norðurströndina var ekkert öðru vísi en suðurströndin, vindur hægur og hitastig bara bærilegt. Þetta hefur ekki alltaf verið svona og er þess skemmst að minnast að á mánudaginn var böksuðum við á móti suðaustan brælu eina fjóra kílómetra, í tólf eða fimmtán metra vindi og rigningu. Það er náttúrlega skemmtilegt á sinn hátt, en einhvern veginn er maður þó alltaf þakklátur fyrir hvern dag líkan þeim sem við höfðum í dag.

Undirritaður fylgdist með klukkunni á Eiðsgrandanum og við vorum iðulega innan við 5:40 frá Lindarbraut og að Grandavegi. Þar gekk ég aftur, upp brekkuna, enda ekki aðrir hlauparar í nánd.

Loks var skokkað á laufléttu tempói um Víðimelinn og niður Hofsvallagötu, allt til Laugar. Lífið er bara gott!

Nú var það Nesið í einmánaðarblíðunni

Fín byrjun með unga liðinu fyrstu fimm kílómetrana

Vaskir karlar skokka á vetri úthallanda

Gamli Barnakennarinn var nokkuð snemma mættur að Laugu í dag til þess að leggja stíg undir fót með góðu fólki í Hlaupasamtökum Lýðveldisins. Ekki hefur verið um hlaupaæfingar að ræða hjá mér frá því sjötta Powerade hlaupið var þreytt með giska góðum árangri fimmtudaginn 8. mars. Yðar einlægur kom í mark í fjórða sæti í aldursflokki sextugra og eldri og var ánægður með, þótt ekki væri tíminn neitt til að hrópa húrra fyrir; hefur verið betri á þeim vettvangi í vetur.

Þess í stað hefur verið lögð meiri áhersla á að hjóla eins og getið hefur verið um í pistlum mínum. Með þessu móti hefur mér tekist að hlífa hnjánum, en svo kann líka að reynast heilladrýgra að fækka kílóunum eitthvað meira en orðið er.

Á undanförnum fimm árum hef ég létzt úr 105 kílógrömmum niður í um það bil 92 og haldið mig á þeim slóðum að mestu. Eitthvað fór vigtin upp um jól og áramót og hef ég reynt að ná fyrra plani. En betur má ef duga skal; langhlaup eru ekki sniðin fyrir riðvaxna einstaklinga og maður verður bara að horfast í augu við það. Þannig að áframhald á notalegum skokkæfingum kann að kalla á enn færri kíló - 85 væri til dæmis heppilegt og raunhæft markmið fyrir sumarið.

En nú að æfingu dagsins: strax í upphafi fann ég fyrir því að hvíldin frá hlaupum hafði gert mér gott og ég hengdi mig í duglega, unga fólkið fremst í fylkingunni okkar. Þó við værum á móti vindi að verulegu leyti allt inn í Nauthólsvík náðum við að halda hraðanum innan við 5:10 á köflum og það telst bara gott.

Þegar komið var að Nauthól, skildu leiðir, hröðu hlaupararnir stefndu í brekkuna sem heitir víst Vesturhlíð en jafnaldri minn og ég héldum inn með Hlíðarfæti og upp Flugvallarveg. Við það hægðum við ögn á okkur og það fannst mér satt að segja bara gott, því 5:02 mín/K tempó tekur fjandi vel á, skal ég segja ykkur!

Að þessu sinni sveigðum við ekki til vesturs eftir Guðsmenn (Valsheimilið) heldur tókum stefnuna á Hlíðar og Klambratún. Þessi leið var alveg kjörin til þess að komast hjá vindbelgingnum sem verið hefur í dag. Það var sem sagt Flókagata, Snorrabraut, Eiríksgata, Barónsstígur og Bergstaðastræti. Á þessari leið var maður að mestu í skjóli og ekki sakaði að hafa nokkur há grenitré á hluta leiðarinnar til að stöðva vindinn.

Það sést svo á kortinu að við fórum í gegnum Hljómskálagarð og svo sem leið liggur hjá Þjóðminjasafni og Bændahöll og vorum þá komnir á heimaslóð. Góð endurkoma hjá yðar einlægum og vonandi að þetta sé nú að koma. Já, svo er að muna: aukakílóin :-)

Að þessu sinni var farinn Hlíðarfótur og svo Skólavörðuholt og Þingholt:

Frekar stoltur af tímatöflunni; 2., 3. og 4 kílómetri mjög flottir

Hringsólað á Stór-Hafnarfjarðarsvæðinu

Ekki var hægt að láta tækifærið til útivistar ónotað í dag, enda frábært veður til þess arna. Úrkoma liðinnar nætur hamlaði ekki því að hægt væri að rúlla á vel útbúnu hjóli nokkra kílómetra.  Sums staðar hafði dregið saman í skafla, en hvergi var svo þykkt á að maður kæmist illa áfram. Og sums staðar voru stígar og gangstéttar gersamlega auð

Leiðin er greið um Fossvoginn, fyrir Kársnesið og út í Garðabæ. Ég rúllaði um Arnarnesið eins nærri sjónum og við varð komið og svo um Sjálandshverfið út á Álftanesveg. Ekki fór ég langt út á nes að þessu sinni, heldur stakk mér beint inn að Hrafnistu og svo niður að höfninni í Hafnarfirði.

Hafnarfjörður er skemmtilega staðsettur bær, einkum gamli hlutinn í brekkunni. Þar dólaði ég mér dágóða stund í dag og hafði gaman af að skoða gömlu húsin þar.

Heimleiðin lá um Reykjanesbrautina fram hjá Vífilstöðum, gegnum Kópavoginn og inn í Elliðaárdal. Á leiðinni frá Hafnarfirði hafði ég nokkurs konar hliðarakrein út af fyrir mig, en henni lýkur þegar komið er í Kópavoginn. Eftir það var ég á götunni og það er dálítið stressandi, því umferðin var allmikil og hraðinn er margfalt meiri heldur en á hjólinu.

Eftir Elliðaárdalinn var maður nokkuð laus við traffíkina og síðasta spölinn frá Sundahöfn út að Hörpu er hjólað á stig sem er fyrir fótgangandi og hjólafólk. Á leiðinni hafði ég í gangi hljóðbókina The Six Secrets of Change  og held ég hafi klárað ríflega helminginn í túrnum. Góð leið til að "lesa" bækur!

Spurningin er hvort það voru fjögur eða fimm sveitarfélög

Garmurinn var ræstur eftir einn kílómetra, en ég læt vegalengdina standa

 

höfuð, herðar, HNÉ og tær

Mikið helvíti var hann napur í dag! Yðar einlægur hjólaði í vinnuna og heim aftur um fimm-leytið og á svo stuttum ferðum finnur maður varla fyrir því þó hann andi köldu. En svo kom að alvöru hjólatúr í framhaldinu og þá fann maður sko fyrir því.

Ég hef tekið þá ákvörðun að láta hlaupin eiga sig í nokkra daga og hjóla þess í stað ríflega; taka svona þrjátíu kílómetra á hjóli fyrir hverja tíu sem ég hefði skokkað. Það skilar mér sömu niðurstöðu í Hlaupadagbókinni (www.hlaup.com) því að hver hjólaður kílómetri telst jafngildur um 300 hlaupnum. Þetta tekur samt ansi vel á, að minnsta kosti til að byrja með.

Nema hvað: ég bjó mig út til lengri útivistar þegar ég kom heim úr vinnunni, klæddist mínum Glyms-galla frá 66 norður, setti á mig lambhúshettu undir hjálminn og svo var farið af stað inn eftir Sólrúnarbrautinni inn í Fossvog. Af því mér leist ágætlega á veðrið þegar ég fór af stað, lét ég nægja að setja upp flísvettlinga sem ég hef gjarnan á mér í hjólatúrum á sumrin. En þar gerði ég feil.

Maður var á lensi inn að Nesti í Fossvogi og síðan tók við frekar stuttur leggur í mótbyr út á Kársnes. Þar gustaði ekki mikið og stóð ekki lengi. Þegar komið var fyrir nesið kom vindurinn aftur í bakið og leiðin var ljúf inn eftir sunnanvert við hálsinn og inn að hreppamörkum hjá Smiðjuvegi.

Eftir það var stefnan tekin á Mjóddina, Stíflu og Árbæjarlaug. Á þessari leið þurfti ég aðeins einu sinni að blanda mér í slaginn um malbikið við bílana og það var þegar ég fór yfir Álfabakkann í Breiðholti. Annars var maður bara á göngustígum og gangstéttum nánast alla leiðina. Í Árbæjarlaug var gerður stuttur stans til að slökkva þorstann með volgu vatni úr brynningartæki í anddyrinu. Mér varð hugsað með þakklæti til þeirra sem gerðu út Powerade hlauparöðina í vetur frá þessum stað. Mikið logandi var það gaman, í öll skiptin!

Frá lauginni lá leiðin meðfram ánni fyrir ofan Stíbblu, niður Rafveituveginn og niður að Suðurlandsbraut. Og nú fór ég að uppskera eins og sáð var til: maður skyldi aldrei fara út í kulda með venjulega flísvettlinga á höndunum. Ég ætlaði mér að fylgja sjónum vestur að Hörpu, en strax í Skútuvoginum fór ég að finna fyrir nístandi kulda á höndunum og brá á alls konar ráð til að hlífa þeim: kreppti fingurna utan um handföngin og slakaði á víxl, beindi fingrunum inn í lófann og lét hendurnar liggja ofan á stýrinu. Það hvarflaði að mér að stoppa í Holtagörðum til að hlýja mér og að minnsta kosti einu sinni til var ég að því kominn að skjótast inn og fá yl í puttana.

Þegar ég fór um Sundahöfn og Laugarnesið tók ég ákvörðun um að breyta leiðinni. Í stað þess að fylgja stígnum meðfram sjónum, stakk ég mér inn í Laugarneshverfið hjá Listaháskólanum og fylgdi svo byggðinni vestur úr. Það hefði verið flott að skjótast inn í N1 sjoppuna í Borgartúni og hlýja sér, en - nei! eigi víkja! Og ég lét vaða vestur úr og gerði allan tímann þessar sömu fingraæfingar sem mér fannst að drægju úr áhrifum kuldans.

Á Landakotshæð staðnæmdist ég hálfa mínútu til að sinna þar skyldugri heilsan og eftir það var leiðin greið heim í Laug. Það var vel þegið að komast í heita sturtu og sitja svo drjúga stund í potti Hlaupasamtaka Lýðveldisins. Það tók svona kortér að endurheimta eðlilegan kroppshita!

Á morgun er svo hefðbundin vigtun hjá Vinum Dóra, hvar undirritaður er gildur limur. Nú er spennandi að sjá hver staðan er eftir drjúgar hjólaæfinga í vikunni og aðhald í mat. Það væri gott að sjá lægri tölur en í síðustu viku og eitt er víst: gömlu hnén mín mundu fagna því stórlega! Minnist mín í bænum ykkar kæru vinir; mér veitir ekki af stuðningi í baráttunni við aukakílóin

Svona lá leiðin hjá Gamla Barnakennaranum í dag:

Tímataflan; hámarkshraðinn er óstaðfestur!

Sextugur seiglast það sem fertugum er fært

Það sést á loggbókinni minni á vefnum að ekki er af miklum afrekum að státa þessa dagana í hlaupum. Reyndar lét ég þess ekki getið á þessum vettvangi að Powerade hlaupið fór fram í sjötta sinn á þessari leiktíð á fimmtudaginn var. Yðar einlægur náði þeim ágæta árangri þar að verða fjórði í aldursflokknum sextugir-og-eldri í þessu síðasta hlaupi leiktíðarinnar og jafnframt fjórði í stigakeppni einstaklinga í aldursflokknum, sbr. myndin hér fyrir neðan.

Auðvitað helgast þetta meðal annars af því að hafa mætt í öll sex skiptin og vera alltaf í fjórða til sjötta sæti. En þannig hefst þetta nú; með því að nuddast sleitulaust í þessu!

Eftir svona gleðilega niðurstöðu taldi Gamli Barnakennarinn að hann ætti skilið að slá aðeins af og taka nokkrar rólegar og léttar æfingar í stað hlaupanna um nokkurt skeið. Í sveitinni fórum við í gönguferðir um helgina, þó veður væri á köflum hryssingslegt í Borgarfirðinum. Til dæmis var varla stætt uppi á Grábrók á laugardaginn, en útivistin gerði okkur gott.

Í morgun fórum við okkar skyldugu þúsund metra í Vesturbæjarlauginni og gerðum síðan fimleikaæfingar Möllers undir styrktri stjórn Foringjans. Eftir vinnu breytti ég svo út af venjulegri dagskrá og í stað þess að skokka með Hlaupasamtökum Lýðveldisins, dró ég fram minn trausta, gamla Mongoose og lagði stíga undir hjól.

Leiðin sem ég fór ber ekki vitni mikilli nýjungagirni, en ég hef ekki tölu á þeim skiptum sem farið er af stað hjólandi út á Nes, út fyrir Bakkatjörn og svo inn norðurströndina til austurs. Mér þótti það mjög skemmtilegt að sjá hve margir voru úti að ganga eða skokka, en ég er ekki frá því að ég hafi hitt fólk á fimmtíu til hundrað metra fresti allan hringinn á nesinu. Sumir voru að viðra hundinn og höfðu ekki annað kompaní, en oftar voru þó tveir eða fleiri saman úti í góða veðrinu.

Fátt bar til tíðinda á leiðinni, dálítill strekkingur í fangið á austurleiðinni inn í Elliðaárdal, en síðan tók við lens vestur úr, um Fossvogsdal og vestur í Sundlaug. Þar stakk ég mér í sturtu og pott og átti ánægjulega stund í pottinum okkar með góðum félögum áður en haldið var heim. Enn einn skemmtilegur dagur að kvöldi kominn og undirritaður er glaður í bragði.

Leið dagsins: Bakkatjörn í vestri; Elliðaár í austri

Tímataflan úr hjólatúrnum:

Gustar um sporlétta guma á góu

Eftir sérlega ánægjulega helgi í sveitinni með einu barnabarninu, hófum við vikuna með stæl og sveiflu, gamli barnakennarinn með þéttri hlaupaæfingu og konan með kraftgöngu. Þessir dagarnir eru dálítið hryssingslegir með roki og rigningu. Þannig olli hvassviðri því á föstudag að við frestuðum því um hálfan sólarhring að fara úr bænum. Ekki gaman að keyra um Kjalarnes og Melasveit í hífandi roki. Fimmtán til tuttugu metra jafnaðarvindur getur þýtt rokur upp fyrir þrjátíu metra á sekúndu og stuttir, léttir slyddujeppar geta tekið óvænta og óþægilega rykki þegar minnst varir.

Brælan hélt ekki aftur af hetjum Hlaupasamtaka Lýðveldisins í dag og mæting var með ágætum að teknu tilliti til veðurs. Að venju skiptist hópurinn fljótt í tvö holl, þá hröðu og þá ekki-svo-hröðu. Ég orða þetta svona viljandi vegna þess að síðarnefndi hópurinn er ansi öflugur, þó hann haldi ekki jafnaðartempói  upp á 4:45 - 5:00 á æfingum. Menn bæta það bara upp með úthaldinu.

Ákveðið var að fara beint niður í Skjólin og svo vestur á Nes, meðal annars til þess að byrja ekki á tæpum fjórum kílómetrum á móti stinningsroki og rigningu austur Sólrúnarbrautina. Það er betra að vera búinn að hita upp þegar maður lendir í hinni kunnuglegu barsmíð sunnanstormsins blauta. Við vorum á þokkalegu róli í seinni hópnum og ekki var neitt verulega langt á milli okkar.

Við fórum í gegnum Lambastaðahverfið og náðum fremri hópnum, vegna þess að hann fór syðstu götuna, Sæbraut, en við fórum í gegnum mitt hverfið um Sólbraut. Vorum svo samferða allt vestur á Lindarbraut, en menn ákváðu að hita aðeins betur upp fyrir brekkusprettina. Eins og sjá má á kortinu var farinn hringur um Hæðarbraut og Valhúsabraut að Bakkavör og svo hófust brekkusprettir.

Þar sem yðar einlægur vildi hlífa hnénu ögn lengur ákvað hann að láta brekkusprettina eiga sig en halda aftur vestur á Lindarbraut og þá norður á Norðurströndina á Seltjarnarnesi. Óvíst er að það hafi verið nokkuð auðveldara en brekkurnar. Þar voru menn þó í skjóli!

Nú tók við þéttingsstormur í fangið næstu tvo kílómetrana eða svo og rigningarsuddi í bland. Auðvitað reynir þetta á, en það er líka mjög hressandi að paufast svona jafnt og þétt með rokið og rigninguna í fangið. Hressandi, já, vegna þess að ég get þetta. Ég get hlaupið á viðunandi skokkhraða í stífum mótvindi og rigningu og mér var hlýtt og leið bara fjandi vel á meðan! Þetta finnst mér gaman, þetta gefur mér "kikk" og ég vil fyrir hvern mun halda því áfram sem allra, allra lengst.

Ég viðurkenni að ég "vissi af" hnénu í dag, var ekki með verki en það var einhvern veginn ekki eins þétt og fast fyrir og best verður á kosið. En mér finnst þetta vera að skána. Vonandi að þetta fari í fyrra horf ef ég fer mér rólega næstu vikurnar og tek frekar drjúga hjólatúra í stað löngu æfinganna.

Að lokinni æfingu var teygt örstutta (allt of stutta?) stund í anddyrinu og svo var stefnan tekin á pottinn Örlygshöfn þar sem við sátum hálfa klukkustund og létum heita vatnið vinna sitt verk á þreyttum vöðvum. Frábær dagur að kvöldi kominn - já, þrátt fyrir rok og rigningu :-)

Farinn var réttsælis hringur, með aukalykkju upp á Valhúsahæð

Ánægjulegar tölur hérna; meðalhraði undir 5:50 sem er gott, eins og veðrið var nú leiðinlegt í dag!

 

Haltur ríður hjóli, hleypur sá er getur, vambsíður velkist í potti

Gamli barnakennarinn var mikið á ferðinni um helgina, svona hlaupa- og útivistarlega séð! Föstudag var það skokk, langur hjólatúr á laugardegi og mjög rólegt skokk á sunnudag. Andinn var að sönnu reiðubúinn til átaka á sunnudeginum en holdið aðeins á eftir og var þetta frekar þunglamalegur hlaupstíll á yðar einlægum nokkuð framan af.

Smá pirringur í hægra hné í sunnudagsæfingunni varð til þess að ég ákvað að hvíla mig á hlaupum nokkra daga, leggja meiri áherslu á reiðhjólið og synda vel og rösklega alla virka daga eins og áður. Veður var með besta móti þegar í ég lagði í hann um klukkan fimm í dag og tók stefnuna austur Sólrúnarbrautina. Garmurinn náði tungli alveg strax og mælingar hófust á stéttinni að Flosaskjóli.

Ég var staðráðinn í að fylgja ströndinni inn í Fossvog, út fyrir Kársnesið og síðan inn kvosina sunnan undir Kópavogshálsinum. Ekki hafði ég farið langt er ég rakst á góðan félaga, hjólakappa og tölvunörð sem sneri við hið snarasta þó hann væri á heimleið úr vinnu. Það varð út að hann fylgdi mér, eða öllu heldur ég honum, en hann er ansi röskur hjólreiðamaður.

Það munar talsvert miklu að hjóla einn með sjálfum sér á laugardags- eða sunnudagssíðdegi eða að hafa félagsskap af kappsömum hjólakappa. Mér telst svo til að þegar ég hef farið í mína löngu túra að þá sé meðalhraðinn þetta rétt um 15 kílómetrar á klukkustund. Í dag vorum við iðulega á rúmlega tuttugu kílómetra hraða þó við slægjum nokkuð af þegar við fórum um Kvosina í Breiðholti og í gegnum íbúðahverfið og upp að Stíflu.

Örlítið var dokað við á stíflunni til að taka myndir, enda var ágætlega bjart þegar við fórum yfir Elliðaárnar. Þetta hlé má sjá á 16. kílómetra þegar meðalhraðinn er skráður rúmir 8 kílómetrar á klukkustund. Síðan var slegið í niður Rafveituveginn og yfir á Stokknum neðan við Toppstöðina. Talsvert var um skokkara og annað útivistarfólk á þessari leið, en Elliðaárdalurinn er tilvalinn til slíkrar iðju vegna þess hve bílaumferð er tiltölulega lítil.

Heimfúsir vorum við að sönnu í Fossvoginum, en það fór líka að snjóa á okkur þegar við vorum komnir í stefnu vestur úr og heim. Báðir vorum við ágætlega búnir fyrir slíkt veður, barnakennarinn í hnausþykkum flísjakka og með þæfða tveggja-þumla lopavettlinga á höndum. Það var einna helst að léttu gönguskórnir veittu litla vörn gegn kuldanum. Maður þyrfti að koma sér upp einhvers konar vindheldum bomsum utan yfir skóna til að halda á sér hita. Það er alveg lygilegt hvað vindkælingin er mikil þegar maður er að hjóla á móti vindi í þetta tveggja stiga hita og er eitthvað rakur á fótunum.

En við tókum á þessu eftir Kringlumýrarbrautina og héldum okkur á tuttugu kílómetrunum alla leið heim. Þurftum aðeins að hinkra við í Skerjafirði er félagi minn uppgötvaði að hann væri með lausa skrúfu, en það var stuttur stans.

Ósköp var nú gott að komast í heita sturtu eftir túrinn, því manni var satt að segja farið að kólna í snjókomunni. Allt fór þetta vel með sig og ég náði mér í enn meiri hita í barnapottinum, þar sem Hlaupasamtök Lýðveldisins safnast ævinlega saman að æfingu lokinni.

Ætli maður taki ekki nokkrar hjólaæfingar í vikunni í stað þess að hlaupa? Þær eru ágætlega styrkjandi fyrir fótleggi og þar með talið hné. Ekki veitir af. Svo er bara að sjá hvernig maður verður innstilltur til að takast á við Elliðaárdal og Víðidal í Powerade hlaupinu í næstu viku!

asdf